Γράφει ο Παναγιώτης Κουμουνδούρος
Το κρυμμένο μυστικό της αναλογίας
Αν ανοίξεις τα πόδια σου τόσο
που να χάσεις ένα δέκατο τέταρτο από το ύψος σου,
κι απλώσεις τα χέρια,
ως τη στιγμή που τα μεσαία δάχτυλα
αγγίζουν την κορυφή της εικόνας σου
τότε, στον ομφαλό θα βρεις το κέντρο.
Το σώμα σου χαράζει έναν κύκλο φωτός,
και το άνοιγμα των ποδιών
σχηματίζει τρίγωνο ισόπλευρο
το κρυμμένο μυστικό της αναλογίας.
Το μήκος των χεριών, ίσο με το ύψος σου.
Η απόσταση της αγκαλιάς, μια οργιά του κόσμου.
Σε κύκλο και τετράγωνο
στάθηκε άνθρωπος γυμνός,
στο φως της αναλογίας ανοιγμένος.
Δάχτυλα, φάλαγγες, άξονες,
σώμα σε χρυσή τομή,
κι η καρδιά στο σημείο της ισορροπίας.
Η τέχνη δεν είναι μόνο όραση, και φαντασία
είναι και κρυμμένη γεωμετρία,
που καθρεφτίζει το σύμπαν.
Ό,τι ανασαίνει
υπακούει σε ρυθμούς αρμονίας, αόρατους,
φύλλα, νερά, καμπύλες γοφών και κογχυλιών.
Μέσα στον άνθρωπο πλάστηκε η γη,
και η γη, μια αντανάκλαση του σώματος.
Και όταν όλα διαλύονται,
μονάχα αυτή η σχέση μένει
το μέτρο που κρατά
το χάος μακριά απ’ τον έρωτα.
Ένα σώμα απλωμένο σαν να λέει,
“Ιδού το σύμπαν είμαι εγώ.”
Όταν ανοίγεις τα χέρια σου
λες και ζητάς μια αγκαλιά
κι αυτά φτάνουν ως την άκρη της ύπαρξής σου,
τότε κάτι αρχαίο ξυπνά μέσα σου.
Ο ομφαλός δεν είναι παρά το πρώτο σημάδι
πως κάποτε απ’ εδώ ξεκινήσαμε.
Το σώμα, ένα μικρό σύμπαν.
Και το φως, που πέφτει πάνω του,
γνωρίζει τους νόμους καλύτερα από εμάς.
Η πεταλούδα ισορροπεί στον άνεμο,
το αίμα γυρίζει σαν τροχός μέσα μας.
κι εμείς, τόσο βιαστικοί,
ξεχνάμε τη συμμετρία των πραγμάτων.
Είναι εκείνο το τρυφερό ρίγος
όταν κρατάς ένα χέρι στο σκοτάδι
και νιώθεις πως τίποτε δεν χάθηκε.
Και τότε καταλαβαίνεις
ότι ο κόσμος δεν δημιουργήθηκε για να εξηγηθεί,
αλλά για να τον κουβαλάς μέσα σου
όπως μια φωτογραφία
απ’ τα παιδικά σου χρόνια
που δε θυμάσαι πια,
μα ξέρεις πως υπήρξε.
Κάποτε νομίζαμε πως η Γη ήταν επίπεδη,
όπως τα όνειρα των φτωχών.
Ύστερα, είπαμε πως περιστρέφεται.
Μα εκείνη απλώς ανέπνεε,
κάτω από το βλέμμα κάποιου
που έσκαβε στους αριθμούς.
Οι αριθμοί ,οι κύκλοι, τα σχήματα
όλα τοποθετήθηκαν με σοφία.
Αλλά το δάκρυ,
δεν το μέτρησε κανείς.
Ο άνθρωπος σχεδιάστηκε για να κρατά
λίγο ουρανό στα μάτια του
και πολλή μοναξιά στην καρδιά του.
Τώρα πια δεν ψάχνουμε για απαντήσεις.
Ψάχνουμε για μια θέση
σ’ εκείνη την αθόρυβη αρμονία
που νιώθεις όταν κάποιος σε φωνάζει
με το μικρό σου όνομα
μέσα σε πλήθος.
Το σύμπαν δεν επαναλαμβάνεται.
Απλώς προσπαθεί κάθε φορά
να φτιάξει κάτι λίγο πιο απλό, πιο ανθρώπινο.
Κι ίσως τελικά
ο καιρός να μην κυλά σαν νερό,
μα να πέφτει σαν φως
πάνω στο σώμα ενός παιδιού
που κοιμάται με τα χέρια ανοιχτά
σαν να αγκαλιάζει το αύριο.
Ένα σώμα, μια σκιά,
ένα τραγούδι στ’ άστρα,
ο τελευταίος στίχος, μιας προσευχής,
θα επιστρέψει μ’ εκείνη βουβή ησυχία
που μένει όταν κάποιος φεύγει
κι όλα γύρω σου
γίνονται ξανά συμμετρικά.
Όλα κινούνται
Όχι με ταχύτητα.
Με νόημα.
Ένας ήχος διαπερνά τα άστρα
δεν τον ακούμε πια,
μα τον κουβαλά ο άνεμος
κάθε φορά που κάποιος
κλείνει τα μάτια και προσεύχεται
χωρίς να ξέρει σε τι.
Η Αρμονία των Σφαιρών,
είπαν οι παλιοί,
κι ήταν σαν να μιλούσαν για μουσική
που γεννήθηκε πριν υπάρξουν αυτιά.
Κάθε πλανήτης, μια νότα.
Κάθε περιστροφή, ένα άγγιγμα
πάνω σε αόρατες χορδές.
Ο κόσμος τραγουδά
μαζί με εκείνους που τον αγάπησαν ως το τέλος.
Η σπείρα
Όχι κύκλος που κλείνει,
μα η κίνηση που ανοίγει.
Κάθε στροφή της
είναι κι ένα βήμα πιο κοντά
στο νόημα που ποτέ δεν πιάνεται.
Κι όμως όλα επαναλαμβάνονται,
όχι ακριβώς, μα σαν ανάμνηση
μιας ζωής που δεν έζησες,
μα την ένιωσες ολόκληρη σε ένα φιλί.
Η αρμονία δεν είναι τάξη.
Είναι σχέση.
Ανάμεσα στο μέσα και στο έξω,
στο τότε και στο τώρα,
στη φωνή και την ηχώ.
Και το σύμπαν
δεν είναι άπειρο επειδή δεν τελειώνει,
αλλά επειδή χωρά τη θλίψη σου. Και το γέλιο σου.
Και μια μικρή ελπίδα ότι κάτι από εσένα
θα συνεχίσει να τραγουδά στον άνεμο.
Και κάπως έτσι,
καθώς η σπείρα προχωρά,
το τέλος μοιάζει με αρχή.
Και η αρχή,
με κάθε τι που γεννιέται.
